Athends

Μια στιγμή. Ακριβώς αυτή η στιγμή που τελειώνει κάτι, καλό ή κακό, σίγουρα όμως κάτι με ένταση. Ένα πάρτυ, μια επανάσταση, ένα τραγούδι, ένας τσακωμός. Η γλυκειά  μελαγχολία που άφησε αυτή η στιγμή. Σαν το ξημέρωμα που σε βρίσκει στο δρόμο μετά από ένα ξενύχτι. Γι αυτή ακριβώς τη στιγμή μιλάω, γι’ αυτή τη λεπτή γραμμή, που για δέκατα του δευτερολέπτου, δε σε νοιάζει τίποτα. Αισθάνεσαι πλήρης. Είναι μια μικρή γιορτή, αυτό είναι.

Στανταράκι.

Δύσκολες μέρες ε; νιώθω σα να είναι ο μήνας του “περίμενε”. Αυτό ρε, που σα να περιμένουμε κάτι μεγάλο να συμβεί, αλλά δε κοιτάμε και ειδήσεις, δε καταλαβαίνουμε πια τι συμβαίνει. Είναι και αυτή η γαμημένη μοναξιά που μας μπερδεύει. Καφέ για έναν, πετσέτες για έναν. Πλένεις και τη δεύτερη μαξιλαροθήκη από συνήθεια. Γραφείο, αδιάφορα τσατ και ένα “μου λείπεις” στην επιφάνεια εργασίας. Πάρε με ένα τηλέφωνο και μη με ρωτήσεις τι κάνω, πες μου μόνο οτι η ζωή είναι όμορφη.
Παιδιά παγιδευμένα σε ενήλικες ζωές με κλεμμένες φωτογραφίες. Καιγόμαστε από μέσα μας να ζήσουμε, ένα ταξίδι, μια βόλτα στο κέντρο μέχρι το ξημέρωμα, μια ταινία που θα αφήσεις τον εαυτό σου να κλάψει χύμα.
Κυριακή μεσημέρι, νυσταγμένες αγκαλιές, να παίζουμε γυμνοί βιντεοπαιχνίδια. Δε ξέρω γιατί αναγκάζω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται. Εννοώ, αφού δε σου λείπω, δε θα πρεπε να μου λείπεις ε; Είναι και αυτό το μήνυμα στο facebook που δε σου απάντησα ποτέ. Μάλλον είναι τις μόδας να προβάλλουμε τον άλλον με τη σιωπή μας.

Πρέπει να χει νερό τώρα, πάω για μπάνιο, μιλάμε.

Τρύπα

Πήρα το μετρό για δουλειά, και μετά τον ηλεκτρικό από μοναστηράκι. Άκουγα μουσική και δεν έδινα σημασία γύρω μου. Βρήκα θέση και έκατσα. Νύσταζα τόσο που με πήρε ο ύπνος αμέσως. Είδα ένα μπερδεμένο όνειρο, πως, λέει, με είχες πάρει τηλέφωνο και μου έλεγες “μπορείς να με χωρίσεις μετά απ αυτό”. Συνέχεια μου το λεγες και δε καταλάβαινα. Ρώταγα τι εννοείς, δε σταμάταγες.”Μπορείς να με χωρίσεις μετά απ αυτό”. Ακουγόσουν τσαντισμένος και η φωνή σου δυνάμωνε. Δε μπορούσα να σε ακούω άλλο. ”Μπορείς να με χωρίσεις μετά απ αυτό”. Σταμάτα, σου έλεγα. ”Μπορείς να με χωρίσεις μετά απ αυτό”. Επέμενες και άρχισα να κλαίω. “Μπορείς να με χωρίσεις μετά απ αυτό”.
Ένα τράνταγμα του ηλεκτρικού με ξύπνησε. Ειρήνη. Στην επόμενη κατεβαίνω. Ήμουν σταυροπόδι τόση ώρα και το πόδι μου είχε μουδιάσει. Κατέβηκα, έκανε κρύο, ζαλισμένος, δε μπορούσα να περπατήσω. Βγήκα στο σταθμό και σταμάτησα σε μια κολώνα. Δε μπορούσα να νιώσω το πόδι μου, έπεσα. Έκατσα για λίγο σε ένα κάθισμα. Τελικά έφτασα γραφείο. Ήταν να στείλω κάτι αρχεία για μια έκθεση αλλά στ αρχίδια μου, ήθελα να το γράψω. Χθες έχασα τη κάρτα της τράπεζας, σήμερα το πορτοφόλι μου.
Τρύπα μαλάκα.
Γιατί, τα βράδια που χάνομαι μεθυσμένος, θέλω να με ψάχνεις στη πόλη, να έρθεις να με σώσεις. Να μου πεις πως η ζωή είναι όμορφη ρε.
Μπορείς να με χωρίσεις μετά απ αυτό.

έρωτες χωρίς πληκτρολόγιο.

Ναι, υπάρχουν κι αυτοί κάπου εκεί έξω. Σ’ αυτούς τους μεσημεριανούς καφέδες που οι φίλοι φέρνουν δικούς τους. Δικούς τους φίλους που ίσως δεν ανταλλάξουμε ούτε μια κουβέντα, που ίσως περνάω απαρατήρητος, που ίσως έχουμε να πούμε τόσα που δε λέμε τίποτα. Γι’ αυτούς λέω. Θα σε δω άλλη μια φορά για ποτάκι στο ποπ, εκεί που θα σου χαμογελάσω χωρίς να ξέρω αν θα σε ξαναδώ. Ένα playlist με τα τραγούδια που χορέψαμε. Ξύπνημα με πονοκέφαλο και ένα κινητό γεμάτο φωτογραφίες που δε θυμάσαι. Κλειτίου, Αλεξάνδρας, Πειραιώς, Κωνσταντινουπόλεως. Τσιγαρίλα στα ρούχα, φυστίκια στα δόντια. Απολογήσου τώρα που πέρασες καλά ρε, ακόμα κι αν φαντάζεσαι τα μισά απ’ όλα αυτά.
Σήκω να πα να φάμε τίποτα, πάει έξι. Ο Γιώργος πήρε κανα τηλέφωνο; κάτσε να τσεκάρω whatsapp και twitter. Ρε τον δικό σου πως τον λέγανε; κοίτα tweet που έκανες ο μαλάκας. πω πω νούμερο. μας κάνει και follow.
Θα βάλω κανα μπλουζάκι σου, αυτά που ‘ναι κάτω κάτω στο συρτάρι.

Κρύο κάνει.

Ακόμα κρύο κάνει, βδομάδες μετά, τηλέφωνα αργότερα.

Αν σου φαίνομαι χλιαρός, είναι γιατί νιώθω τόσα μάλλον.

μώβ.

“Μου μοιάζει σα να ήταν πολύ παλιά” μου είπε η Ελένη όταν της έδειξα μια φωτογραφία σου. Δεν ήταν πολύ παλιά όμως, το αντίθετο. Όλα γίνονται γρήγορα μάλλον και μετά κοιτάς μέσα σου και βλέπεις μόνο ομίχλη. Έτσι πάει. Ποτέ δε μένεις ικανοποιημένος, τίποτα δεν είναι αρκετό και κανείς πια δε σε καλύπτει. Θυμάσαι όταν πρωτογνωριστήκαμε; Θυμάσαι όταν πρωτογνωριστήκαμε; Θυμάσαι όταν πρωτογνωριστήκαμε; Θυμάσαι όταν πρωτογνωριστήκαμε; σε σένα το λέω. Και σε σένα. Κάνεις τον άλλον να νιώσει ξεχωριστός, έστω και για λίγο και μετά εξαφανίζεσαι στο σκοτάδι που έφτιαξες με τα κενά σου. Ακόμα έχω τσιγάρα σου σπίτι μου. Πολλές μάρκες. Καμία αντιστοιχία. Κάθε τραγούδι και ιστορία τα πρωίνα που χαζεύαμε τις πολυκατοικίες στον ακάλυπτο. Αυτή την γκρί πολυκατοικία με τις σκάλες. “Να μας βλέπουν;” ρώταγες. Τι νόημα έχει όταν ούτε εσύ δε μας έβλεπες. Σαν τίποτα χανόμαστε. Σαν κανείς να μην ένοιωσε, να μην τον έννοιαξε. Ας κάνω λοιπόν ότι δε μου λείπεις. Κρύψε τι νιώθεις. Ακόμα και στα καινούρια, κάνε οτι δε σε νοιάζει. Σου λένε “σιγά, ούτε μήνα δεν έχετε κλείσει”. Μη μιλάς. Συνέχισε να βγαίνεις στα γνωστά. Να κοιτάς τον κόσμο που δε σε κοιτάει. Να κάνεις ιστορίες στο κεφάλι σου. Αλκοόλ και μούδιασμα. “Θα τα πούμε εκεί.” Περπατάς σε δρομάκια μόνος σου κάπου στο κέντρο, να βρεις αυτά τα ψαγμένα. Να ξαναειδωθείτε. Βαδίζεις σε ένα στενάκι που ξέρεις ότι είναι λάθος. Μα συνεχίζεις. Όσο πάει και στενεύει. Σε πνίγουν τα κτήρια, η νύχτα. Κολλάνε πάνω σου, στα χέρια σου, μπλέκονται στα μαλλιά σου. Δε βλέπεις, δεν αναπνέεις. Φοβάσαι, μα και πάλι δεν το δείχνεις. Κοιτάς το κινητό σου. Περπατάς και χάνεσαι στο ίδιο σημείο. Δε μπορείς να κρύψεις το αίμα απ τα χτυπημένα σου χέρια. Σε κοιτάνε περίεργα οι καλοντυμένοι της νύχτας και ενοχικά τραβάς τα μανίκια σου. Άλλη μια μπύρα και είσαι οκ.

Ξημερώνει.

Απεργούν τα μέσα, σκουπίδια παντού και όλα ξεκινάνε απ την αρχή.

Απλά άτυχος.

Μείνε ξύπνιος.

Τα ρομαντικά σινεμά του κέντρου. Εσύ. Οι ευρωπαϊκές ταινίες που δε πολυκαταλαβαίνω, αφήνουν ένα οικείο συναίσθημα. Ένα, δύο. Κι άλλο ένα. Τρία. Τρείς το ξημέρωμα. Τρίτος όροφος. Μήνυμα στο μήνυμα. Τέσσερις και όσα δεν έκανα. “Μη με ακούς, νιώσε με.” Θύμησε το μου, μου είπες σαν όλα να ήταν χθες.

Μη με αγαπήσεις. Μη με έχεις ανάγκη. Μη μου ζητήσεις συγγνώμη.

Δεν είναι πια Αύγουστος, δε το λες και φθινόπωρο, ούτε καν όπως σου είχα πει. Στιγμές που μας φωνάζουν για κανούργιες αρχές, για νέα θέλω, για νέους ανθρώπους στη ζωή μας. Πάντα υπάρχει χώρος. Πάντα υπάρχει χρόνος. Τα πάντα σχετικά. Το εμείς.

Τι φοβάσαι;

τα γκομενικά, μη δίνεις σημασία.

Μόνοι μας σε μοναχικές μέρες, αρχίζουμε να θυμόμαστε, αφού περάσει ο έρωτας. Θυμάμαι που φιλιόμασταν στα ανσασέρ, ενδιάμεσα στους ορόφους. Μετά έμπαιναν άγνωστοι και χαζογελάγαμε. Σα να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ συναίβεναν τόσα, που όμως ποτέ δεν είναι αρκετά. Δεν ήταν αρκετά για μας, για τους γύρω μας, για τους γκρίζους ουρανούς μας. Εκεί που τελείωνε το σκηνικό, χανόμασταν, δε με κράταγες πια. Δε σε κοίταγα πια. Γινόμασταν αόρατοι. Νιώθαμε όμως, αλλά ούτε αυτό ήταν αρκετό. Ας προχωρήσουμε είπες.
Έτσι,  μετά το εσύ, άλλοι άνθρωποι, διαφορετικοί, μα όλοι σου μοιαζαν. Δε το καταλάβαινα. Ποτέ μου δεν είδα καθαρά.
Τι νόημα έχουν όλα αυτά πια; το μόνο που θα ‘θελα είναι να με θυμάσαι σαν κάτι όμορφο

και να με παίρνεις που και που τηλέφωνο.

αντίο λοιπόν.

ζουλάω το κοτόπουλο

Παρασκευή θα το πω για να ακουστεί πιο νορμάλ. Λοιπόν είμαι στη φάση όπου δε θα ξανακάνω ποτέ σκέση. Το χω πει και στη Κατερίνα αλλά δε με παίρνει στα σοβαρά γιατί είναι γαϊδούρα. Είναι αστείο το οτι τόσο καιρό πίστευα στον έρωτα και ακόμα χειρότερα στον “μεγάλο έρωτα”. Πιο πιθανή είναι η ύπαρξη του αη Βασίλη. Πιστεύουμε στον έρωτα γιατί μας βολεύει. Βολεύει καταστάσεις, δικαιολογεί συμπεριφορές και αυτοκαταστροφικές τάσεις. Θέλουμε τόσο πολύ να ερωτευτούμε που στο τέλος το πιστεύουμε. Θέλουμε τόσο πολύ να μας ερωτευτούν, να επιβεβαιώσουμε το τσακισμένο εγώ μας και να κάνουμε ένα μακροβούτι στη ματαιοδοξία μας. Αλλά δε θέλω να ακουστώ και μαλάκας, πιστεύω στην αγάπη. Αγαπάω τους γονείς μου, το σκύλο μου, τις βροχερές κυριακές και την μουσική των Belle & Sebastian. Απλά δε με πείθουν οι ενθουσιασμοί των πρώτων γνωριμιών. Νομίζω ξέρεις για τι μιλάω, όλοι το έχουμε περάσει. Όλοι έχουμε μείνει ξύπνιοι τα βράδια να σκεφτόμαστε, αυτό που μας είπε, να ψάχνουμε σε φέησμπου και τουήτερ τι κάνει, που βρίσκεται, αν μας σκέφτεται όσο εμείς. Η απάντηση είναι εύκολη: οχι. Όλα είναι στο μυαλό μας γιατί το έχουμε ανάγκη. Είναι η εύκολη λύση στο να νιώσουμε καλά με τον εαυτό μας, να αισθανθούμε πλήρης. Λύση εφήμερη. Φύγε για λίγο απ’τη βολεμένη σου κατάσταση και βρες τα με τον εαυτό σου. Αυτό χρειαζόμαστε, όχι σκέσεις.

στα ίδια.

Πάντα Τετάρτες, διεκδικώντας μια μετριότητα που στο μυαλό σου, ιδανική. Σενάρια που δε θα συμβούν. Απλά περιμένεις, εβδομάδες τώρα. Γιατί πλάκα πλάκα, ένας μήνας καλοκαίρι μας έμεινε και τίποτα δεν άλλαξε. Όλα έμοιαζαν εύκολα μέχρι που διαπίστωσες ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Όλοι ξενερωμένοι εξ αρχής. Χλιαρά πράγματα.
Ας περάσουμε και μια έξω απ το Pop, ίσως να ‘σαι ‘κει να πω ένα γεια, να κοιταχτούμε και μέχρι εκεί. Κάθομαι δίπλα σου νυσταγμένος. Όλοι χαμένοι στα κινητά τους. “θα μου έστελνες αν δε σου στελνα;”
 Μελαγχολικές μουσικές στο βάθος, Smiths νομίζω έπαιξε.

Δωμάτιο #321

Ακόμα στους δρόμους, κάτι συμβαίνει. Από κάπου εξαφανίστηκαν όλοι, από κάπου εξαφανίστηκα και γω. Κάτι συμβαίνει και σίγουρα δεν είναι το καλοκαίρι. Είμαστε εμείς. Ξενερώνουμε. Ξενερώσαμε. Μια αφορμή για να τη κάνουμε από σχέσεις, από καταστάσεις και από οτι απλό θεωρούμε μπερδεμένο. Ακόμα και αν όλα αυτά είναι στο κεφάλι μας καμιά φορά πονάνε. Δεν είναι το ότι εξαφανίζεσαι, είναι το ότι εγώ μένω εδώ με τη δικαιολόγια πως θα σε περιμένω.
Εγώ εδώ ακόμα, όπως με είχατε αφήσει, στο περίμενε. Ακόμα δεν έχω μπει στο καινούριο μου σπίτι, αργεί η ανακαίνηση. Γενικά δε ξέρω αν όλα αργούν ή εγώ είμαι ανυπόμονος, ξέρεις γιατί μιλάω. Για τις μέρες που δε σ αρέσει κανένα τραγούδι. Για τις νύχτες που κάνεις οτι κοιμάσαι.